Pagod. Masakit ang katawan. Puno ang isipan. Nagugulumihanan. May pangamba sa kalooban.

Sa pagkakataong ito iyan ang aking nararamdaman. Nais ng magpahinga ngunit may mga tungkulin kailangan gampanan.

Sa bawat araw ng ating paglalakbay sa landas ng buhay, iba-ibang bagay ang ating nararanasan. May mga taong dumarating sa ating, meron naman nagpapaalam. May pangyayaring pilit nating tinatalikuran. May mga problemang nais nating solusyonan.

Minsan tayo’y lumulukso sa tuwa, minsan nama’y lumuluha ang mata sa dinaramdam. Minsan labis tayong mapang-unawa. Minsa’y naiinis na lang basta. May mga pagkakataong ni hindi natin kayang magalit. Meron din namang konting labis tayong naiinip.

Labis tayong nag-aalala sa iba. Sobra-sobra ating pag-aalaga. Kahit di natin alam kung tayo’y may mapapala basta ang nais nati’y kaligayahan ng iba. Walang pumipilit, ginagawa natin itong kusa.

Sadya nga yatang magulo ang aking isipan. Ang sulating ito, di rin alam ang patutunguhan.  Di rin matanto kung ano ba talaga ang nais ipaalam.

Marahil nga lahat ng tao’y dumaraan sa ganitong kalagayan. Nawa ako’y maunwaan at sana’y may makarinig sa tahimik na sigaw ng aking kalooban.